ناپایداری

امروز شادی عجیبی با من بود. شادی اینکه بالاخره خونه و زندگیم رو روال افتاده و می‌تونم روی کارم متمرکز بشم. 

قرار هم بود با یکی از همکارها بنشینیم و یه سری کار برای اندازه‌گیری خاصی در سی‌ام‌اس انجام بدیم.

شادی من خیلی طولانی نشد. چون متوجه شدم که پروتکل اینترنتی SSH که کار ما بهش وابسته است و عملا تنها از این راه می‌تونیم کار کنیم، کاملا بسته شده. یعنی کند نیست (مثل همیشه) بلکه کاملا بسته است.

این به این معنی نیست که سرعت اینترنت امروز کم شده باشه. چون مثلا امکان رسیدگی به نامه‌ها و ... وجود داره. این چیزها معمولا ازطریق پروتکل‌های رایج‌تری مثل http انجام می‌شن. اما به این معنی هست که من امروز باید با یه مشت سماق سر خودمو گرم کنم چون امکان کار ندارم.

/ 5 نظر / 30 بازدید
علیرضا

اینها همش در راستای مدیریت جهانه. چرا شما این چیزا رو درک نمی کنید؟!

ده شبی

کور شه الهی باعث و بانیش. الهی بخوره به زمین گرم گوز پیچ شه. الهی دست به هر چی بزنه بشه آشغال خیس بره تو دهنش. واللا به خدا.

امیرعلی

مگه شغلت چیه؟

عاطفه

اینجا ایران است . خوش آمدین . به آلودگی و قطع بودن نت ، به عصبی بودن مردم و بی تربیتی راننده ناکسی عادت میکنید . اینجا ایران است . کشور با تمدن و اسلامی من

دارا

البته این خبر خوشیه که زندگی بر روی روال افتاده. اما خب به نظرم بعضی از *روی روال افتادن ها* مترادف با یکنواختی میشه کم کم. اون حسه راه کج کردن و راهی توچال شدن عالی بود. همین یکهویی هاست که رنگارنگی رو به زندگی میبخشه . حتی اگه هوا آلوده و نت ضعیف و مسدود باشه. اما جالبه برام. در دوره ای از زندگی بشر هستیم که پیشرفت ، مبتنی بر تکنولوژی حاصل میشه. حال کدام مغز متفکر این رو اندیشیده که متخصص تربیت کند، ابزار را از او بگیرد و بعد به او فرمان دهد با تخصصش سیب زمینی و بادمجان سرخ کند!؟ این ناپایداری، یک جور تعلیق است که حسابی حوصله را سر میبرد!