شهری از آب

آخرین ماه ....

باران — Mon, 02 Apr 2012 16:20:39 GMT

ما همیشه در حال بزرگ شدنیم ... این رو نوروز امسال فهمیدم.

در آخرین ماه دهه سوم زندگیم، احساس می‌کنم بعد از مدت‌ها دارم به آرامش می‌رسم. آرامشی که از خودم سرچشمه می‌گیره ... روزها، روزهای طلایی هستند. طلااااایی ی ی ی ی ....

شادی، شادی عمیق

باران — Mon, 27 Feb 2012 10:24:38 GMT

بسیار شادم ... بسیار شاد شدم ...

ممنونیم اصغر آقا و همه عوامل .... ممنونیم ...

شهری از آب

باران — Sun, 26 Feb 2012 13:59:18 GMT

داخل آب اگر گریه کنم، تو نخواهی فهمید

شهری از آب دلم می‌خواهد

(بدون عنوان)

باران — Sun, 19 Feb 2012 09:45:23 GMT

روزها از اتفاق پرند. یعنی من انگار چشم‌هایم، دهانم، روحم همه ریزه‌کاری‌هایی را که می‌بینند، می‌بلعند. گاهی هضم این‌همه خوراک ساز و ناساز برایم از کندن کوه سخت‌تر است.

از زن‌ها و کودکان و مردهای دستفروش مترو، از آنهایی که انتظامات مترو با داد و بیداد می‌گیردشان ... توجیه معلوم است. باید به فکر آن فروشنده‌ای که مغازه اجاره کرده و به دلیل خرید مردم از دستفروش‌ها از عهده مخارجش برنمی‌آید هم بود. اما مگر نه اینکه هم آن مغازه‌دار و هم این دستفروش همه مردمند و همه از احتیاج است که از خروسخوان تا بوق ... روی پایند و دنبال نان؟

از مسافران تاکسی‌ها ... از تناقضات مردمی که ماییم. طرف با تلفن همراهش بلند صحبت میکندکه:«آره ... اومدن انبار ۱۰۰ میلیون تومن جنس قاچاقش رو پیدا کردن. بیچاره رو ۳۰۰ میلیون هم جریمه کردن که قاچاق وارد مرز کرده. حالا معلوم نیست بدبخت می‌خواد چیکار کنه؟ همینجوریه که مردم دزد میشن دیگه! چی میشه که میرن آدم می‌کشن؟ همینه دیگه ...» و من گیج وگنگم که از کی «قاچاق» به دزدی و آدمکشی شرافت پیدا کرد؟

از رانندگان تاکسی‌ها که اتفاقا برای من اغلب یادآور انسانیتند ... از آنهایی که در بی‌وقتی، بدون توقعی ما را از این کنج شهر به آن کنج که خانه‌مان است برده‌اند و حتی از بیان میزان کرایه دوری کرده‌اند. از آنها که با دیدن مسیر دور ما، مسیرشان را عوض کرده‌اند و بی هیچ مسافر دیگری مارا رسانده‌اند. این‌ها، این مردمان خوب شهر، برای روح من حکم دارویی را دارند که همه آن سختی را آب می کنند و می‌برند.

حرف‌ها زیادند. از کارهایی که پیش می‌روند و پیش نمی‌روند. از سختی‌هایی که برایشان آماده بوده‌ای و نبوده‌ای. اما اینجا کشور من است و هیچ چیز این واقعیت را عوض نمی‌کند. اینجا با همه نمودهای خوب و بد و ریز و درشتش، با کودکان کارش، با آدم‌ها و موسسه‌های موجه و ناموجه علمی‌اش، با کارمندهای درستکار و کاردزدش، با هوای صاف و آلوده‌اش،‌با هر آنچه که فکر کنی کشور من است.

اینجا من از آدمی که فقط سوار بر تراموا به سر کار می‌رود و بی هیچ برهمکنشی با محیط اجتماعی اطرافش به خانه برمی‌گردد، از آدمی که حرف‌های آدم‌های دیگر را زیاد نمی‌فهمد یا اگر بفهمد چندان هم برایش مهم نیست به آدمی تبدیل می‌شوم که گفتم. آدمی که در جامعه زندگی می‌کند با سختی‌ها و آسانی‌هایش. انکار نمی‌کنم که آنجا آدم ذهن آرامتری دارد و بهتر کار می‌کند اما بخش عمده‌ای از این ذهن آرام، لااقل برای من ناشی از همین است که اتفاقات بد و خوب آنجا خیلی برای من مهم نیست. چون آنجا کشور من نیست! به همین سادگی.

این‌ها را اینجا نوشتم که یادم بماند ....

بندهای نادیدنی

باران — Sun, 15 Jan 2012 22:38:00 GMT

امروز بعد از غروب زدم از خانه بیرون. دنبال قهوه‌خانه دنجی، جایی که بشود قدری نشست ...

شهر خلوتی‌اش را به رخ می‌کشید و باد تیز و سرد در گوشم می‌پیچید. سر خیابان چشمم به ترامی افتاد که یکراست به خانه تو می‌برد مرا. ایستاده پشت چراغ قرمز، دودل شده بودم که سرشبی بی‌خیال این شهر خلوت و کافه‌های نیمه تعطیلش بشوم. راهم را کج کنم به خانه تو. تو که دلت همیشه آنقدر گرفته بود.... تو که همیشه آنقدر مهربان می‌بوسیدی‌ام و تکیه کلامت بود: خیلی بدجنسی!

تو که دلت خانه و زندگیت را می‌خواست ... تو که صبورانه با همان مبل دراز روبروی تلویزیون و برنامه‌های بی‌محتوایش کنار آمده‌بودی... آخ که چقدر دلم خانه‌ات را می‌خواست ....

بندهایی به پاهایمان بسته‌اند. بندهایی ... بعضی می گویند عقل است و شرط عقل ... نمی‌دانم! موجودات غریبی شده‌ایم ما ... خودمان خودمان را باز‌می‌داریم ....خودمان دلمان را با همه دلتنگی‌هایش، با همه ‌آنچه میخواهد و سخت می‌خواهد می‌کُشیم ....

سوار نشدم. به خانه‌ات نیامدم. در یکی از معدود مغازه‌های باز شیرینی‌اکی خریدم و در همان هوای سرد برگشتم.

بعدها اگر عمری باشد و ببینیم همدیگر را، خواهم گفت که عجب سرم شلوغ بوده‌است. و البته خیلی به یادت بوده‌ام و اما امان از این گرفتاری .... هرگز نخواهمت گفت که در یک دودلی کشنده، وقتی خانه تو، دیدن تو، آنقدر نزدیک بود و در دسترس، من چطور علافی و پرسه زدن در خلوتی شهر را برگزیدم به ملاحظاتی ... نخواهم گفت ... نخواهم گفت که چه بدآیندی دارم از این منٍ ملاحظه گر، منٍ ترسو ....

ما و بستگی‌ها

باران — Fri, 06 Jan 2012 11:50:43 GMT

اه! یعنی الان من باید دقیقا چه خاکی تو سرم بریزم؟

گزارشی رو میخوام تهیه کنم از روند کارهای مجله فیزیک. از اون قسمتش که به من مربوطه. گزارش رو باید تا امشب برسونم به سردبیر.

بعد چون فکر می‌کردم (البته کور خونده بودم) که می‌شه از تکنولوژی ۱۰ سال پیش به اینور (که موجودیست به نام اینترنت) برای کار استفاده کرد، این گزارش رو گذاشته بودم روی گوگل داکیومنت و با سردبیر و هیات دبیران به اشتراک گذاشته بودم. تا همگی در جریان به روز شدنش باشن و منم هرجا اتصالی به شبکه موجود بود، بتونم این فایل رو ویرایش و به روز کنم.

امروز گوگل فقط سرویس گوگل‌خوان و ایمیلش بازه و بخش داکیومنت و تقویم و ... بسته است.

بنده فقط می‌خوام عرض کنم که به خدا عده‌ای وجود دارن که از این ابزارها برای کار استفاده می‌کنن. کار !!!!!

ناپایداری

باران — Sun, 01 Jan 2012 13:15:21 GMT

امروز شادی عجیبی با من بود. شادی اینکه بالاخره خونه و زندگیم رو روال افتاده و می‌تونم روی کارم متمرکز بشم.

قرار هم بود با یکی از همکارها بنشینیم و یه سری کار برای اندازه‌گیری خاصی در سی‌ام‌اس انجام بدیم.

شادی من خیلی طولانی نشد. چون متوجه شدم که پروتکل اینترنتی SSH که کار ما بهش وابسته است و عملا تنها از این راه می‌تونیم کار کنیم، کاملا بسته شده. یعنی کند نیست (مثل همیشه) بلکه کاملا بسته است.

این به این معنی نیست که سرعت اینترنت امروز کم شده باشه. چون مثلا امکان رسیدگی به نامه‌ها و ... وجود داره. این چیزها معمولا ازطریق پروتکل‌های رایج‌تری مثل http انجام می‌شن. اما به این معنی هست که من امروز باید با یه مشت سماق سر خودمو گرم کنم چون امکان کار ندارم.

رویای برف‌

باران — Thu, 29 Dec 2011 10:35:36 GMT

نمی‌شد این برف تو تعطیلی آخر هفته می‌اومد؟

نمی‌شد این کوه‌های برفی تهران که تو هوای تمیز بعد از برف مثل الماس می‌درخشن و دل می‌برن، تا آخر هفته هم همینجوری می موندن؟

دیروز پاهام سست شده بود که مسیرمو از محل کار کج کنم به کوه‌های توچال یا هر کوه دیگه‌ای. برم رو برف‌ها جای پا بندازم و با صدای قرچ و قرچ برف و یخ‌زدگی پاهام از لذت دیوونه بشم. بعد یه جا که پهن‌تر و صاف‌تر باشه روی برف‌ها دراز بکشم و آسمون تمیز رو تماشا کنم. بعدشم اگه هنوز حالم اونجوری بود که فکر می‌کنم، یه شکم سیر گریه می‌کردم.

آخه تو هوای آلوده کی گریه‌اش میاد؟ منظورم از اون گریه خوباست ها! از اون‌ها که بعدش فکر می‌کنی روحت دزدکی اومده بیرون و یه نفسی کشیده. تو هم می‌تونی با همه حجم ریه‌هات تنفس کنی.

اما همه‌اش خیالات بود. راهم از محل کار کج نشد. الان هم دوباره اون ابر سرخ آلوده روی کوه‌ها رو گرفته. گلوی من هم می‌سوزه و همه‌اش تشنه‌امه از آلودگی.

پیشنهادم به خدا اینه که یه بخشی از این برف‌ها رو نگهداره برای شب قبل از روز‌های تعطیل ...

دلتنگی

باران — Tue, 20 Dec 2011 11:14:07 GMT

دلم خیلی برات تنگ شده. چیزی که می‌تونم بگم همین یه جمله ساده است.

حدود سه ماهه که هروقت آهنگ هوای حوا (ناصر عبداللهی) رو می‌شنوم، تو میای توی ذهنم و دلتنگی برات دیوونه‌ام می‌کنه. کافیه اسم «دل» رو تو این شعر با اسم تو عوض کنم...

دلم خیلی خیلی برات تنگه، می‌فهمی؟

راستی، امروز حنانه نازنینمون دنیا اومد ...

آزادی

باران — Tue, 13 Dec 2011 15:19:34 GMT

میدانی؟ هنوز حرف زدن با تو برای من بهترین است.
از خوشحالی پرواز می‌کنم وقتی می‌بینم هنوز بلدیم به یکدیگر نقب بزنیم. بلدیم موضوع مورد گفتگویمان را بیرحمانه زیر و رو کنیم و در عین حال به هم لبخند بزنیم.

مهم نیست. آدم بعضی وقت‌ها میان حرف‌های سخت، آن حرف‌ها که سخت به جانش چسبیده‌اند، خوب گریه‌اش می‌گیرد. آدم می‌تواند گریه کند. اما گفتگو به قوت خویش جریان دارد. آدم وسط گریه چهره آرام تو را نگاه می کند که با مهربانی و در حالیکه همه آنچه را که نمی دانیم محبت است، تعصب است یا چه چیز دیگری در کیسه کرده‌ای، مثل یک نفر سوم به میدان صحبت‌هایمان آمده‌ای.

آدم وسط گریه آرام می‌شود. فکر می‌کند. منطقش را به چالش می کشد با تو که حرف می‌زند. آدم وسط گریه چیز یاد می گیرد.

آدم با تو که حرف می‌زند، احساس آزادی می‌کند. آزادی از همه گره‌های کور. از همه ملاحظات بی‌دلیل و بی‌پایه.

فردا ۲۳ آذر است راستی. ۶ سال است. ۶ سال است که آزادگی در گفتگو را تمرین کرده‌ایم. ۶ سال است که آزادی را تجربه کرده‌ایم. گفتن ندارد که چقدر به تو بدهکارم. مبارکمان باشد.