قامت عشق پابرجاست،دوست من...

و صدايش تا نا کجا طنين افکنده است.

نگاه کن!

اينجا تو پيدايی و آسمان وجود بيکرانه ترين آفريده خدا،مادر...

نگاه کن!

کلام اينجا چه وزنی دارد! آی...

حرف بزن آذر! بخواه...

بر قامت بی شکن عشق تکيه کن!

حرف بزن

حرف می زنم.

اينجا طوفان صداست که بالا می رود...

ما می خواهيم آسمان وجودش بدون ابر، تا هميشه آبی آبی باشد

  
نویسنده : باران ; ساعت ۳:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٦/۱٠
تگ ها :