مدتها بود می انديشيدم که اين چيست که در ديگران بدنبال آن ميگردم؟

امروز يافتم!

«قلعه مستحکم انديشه».انديشه های سخت،همچون رشته کوههايی با قله های تيز و دره های عميق.تيزيهايی که مشتاقانه،با ولعی سيری ناپذير،سر بدانها بکوبم وتشنه و زخم خورده درونشان را بنوشم و دره هايی که در با چشمانی به تمامی باز در قعرشان سقوط کنم.

کشف بزرگی بود ،صندوقچه ای ارزشمند در همان اتاق کذايی،کشف بزرگی بود.

انديشه های نرم و هموار مرا جذب نمی کنند...ـــــــــــــــ۲۷/۴/۸۲

  
نویسنده : باران ; ساعت ٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٥/٦
تگ ها :