برای خاطر حیوان‌ها

پرده صفرم:
خاطره محوی از کودکی. عنکبوت‌های چندش‌اور درشت در زیرزمین خانه. من و ترس زیاد و پسردایی کوچکترم که سوپر منانه پاهای عنکبوت‌ها را قیچی می‌کرد تا مرا مطمئن کند که آنها به من آسیبی نمی‌زنند. حتی یادم هست که عنکبوتی را آتش زدیم ... بله من!

پرده اول:
توالت فرنگی خانه کوچک من در بروکسل و عنکبوتی که زیر مخزن آب آن خانه درست کرده. هربار که سیفون را می‌کشم، عنکبوت تکانی می‌خورد و جابجا می‌شود. انگار سلامی و احوالپرسی‌ای.تنها کسی که در این تنهایی، واکنش‌هایش به بودن من واکنش‌هایی زنده است.

بارها توالت را شستم و هرگز نتوانستم حتی به خانه این دوست نازنین نزدیک شوم. چه برسد اینکه آواره‌اش کنم یا بکشمش. برایم عزت و احترام داشت. این موجود آرام چیزی از درنده‌خویی پیشین من نسبت به همنوعانش نمی‌دانست. اینجا خانه کرده بود و به قدر روزیش حشره میخورد. با من هم حرف میزد. همان تکانهای لرزانش را می‌گویم.

پرده دوم:
نشسته‌ام در گلابی، پراید قراضه مان، که هر روز ساعات زیادی را در باغ لارک و وسط خاک و خل است. میخواهم بروم سر کار. موجودی پشت فرمان تکان می‌خورد. یک بچه رتیل با پاهای پشم‌آلو. می‌ترسم اول. نمی‌دانم چکار کنم.
نمی‌خواهم بکشمش. فکر می‌کنم ولش کنم همین‌جاها برای خودش بچرخد. ولی خوب بزرگ که بشود خطرناک است. دستمال کاغذی را دورش می‌گیرم و می‌گذارمش بیرون.

عنکبوت را مثال زدم که خیلی نانازی و مورد پسند همه نیست. اما می‌توان بهش مهربان بود. وگرنه کیست که نداند وقتی به یک گربه غذا می‌دهی،‌اسیرش می‌شوی؟ یا وقتی مرغ‌ها جلوی پایت می‌دوند برای دانه،‌ دیوانه‌ات می کنند؟

نمیدانم از کی انسان مقابل و متضاد حیوان قرار گرفته و بعلاوه از کی هرچه متضاد انسان است حق زندگی ندارد.

بعضی به اینکه خدا عالم را مسخر انسان کرده و انسان اشرف مخلوقاتست و ...، استناد می‌کنند و برای حیوانات مرتبه پایین‌تری از وجود قائل می‌شوند و نتیجه‌اش این می‌شود که اگر از حیوانی چندشمان شد (که این زشتی و چندش هم تعریف ماست وگرنه همه آفریده‌ها در منشور آفرینش بی هیچ حرفی زیبایند) می‌توانیم سنگش بزنیم و دمش را بکنیم و بکشیم و ...

راستش همه اینها آدم را بیشتر از آنکه خلیفه خدا کند به فرعون شبیه می‌کند. از نگاه قرآنی، انسان اشرف مخلوقات و خلیفه خداست. خلیفه هم کارش و ظیفه‌اش این است که آنچه را که رییسش می‌خواهد انجام دهد و اخلاقش شبیه‌ترین به اخلاق رییسش باشد.

من شک دارم «انسان» زورمدار نسبتی با این خلافت داشته باشد.

  
نویسنده : باران ; ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٢۳
تگ ها :