اولش حالت خيلی گرفته ميشه،آخه اولين باريه که داری يه درس رو ميافتی!
ولی کافيه که بری پيش مژگان و بعد بری تو چمن با بچه ها چايی بخوری،و ۷ ،۸ نفر باشن که دلداريت بدن!
بعد می بينی که زندگی خيلی قشنگتر از اين حرفاست و خيلی ارزشمندتر...
تازه يه بار افتادن واسه هر آدمی لازمه،تا نيافتی که آدم نميشی   
نویسنده : باران ; ساعت ٦:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۳/٢٤
تگ ها :