ما آدما گاهی اينقدر به هم می پيچيم و توی هم غرق می شيم
که غريق نجاتمون يادمون ميره
من اومدم معذرت خواهی.
باز مثل پلک چشمم شدی و نديدمت.اونقدر از محبت خیسم کردی که نم نم بارون حضورتو حس نکردم.
اينبار هم منو می بخشی؟
چقدر چقدر چقدر وای چقدر دوستت دارم   
نویسنده : باران ; ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۱/۳٠
تگ ها :